Banner trap
< terug naar favorieten

Ine over Dit soort kleinigheden van Claire Keegan

Ik hou van boeken die je op een zondagmiddag kunt uitlezen en die je daarna nog even fijn kunt laten doorsudderen. Dit soort kleinigheden van de Ierse Claire Keegan is zo’n boek. Het verscheen al in 2021 en bleef relatief onopgemerkt, tot het afgelopen zomer werd genomineerd voor de Booker Prize (die ze helaas niet won).

Het zijn de grauwe jaren tachtig, het tijdperk van iron lady Margareth Thatcher, heftige protesten in Belfast, grote werkeloosheid en bittere armoede. We volgen Bill Furlong, kolen- en houthandelaar in een klein stadje in Zuidoost-Ierland waar iedereen elkaar kent en waar veel mensen met hun jas aan slapen omdat hun huizen zo koud zijn als bunkers. Bill is kind van een ongehuwde moeder. Zijn vader heeft hij nooit gekend, maar hij heeft het geluk gehad dat iemand anders zich over hem heeft ontfermd. En nu heeft Bill zelf een gezin met vijf dochters, op wie hij apetrots is. Zijn leven is op orde en hij wil er alles aan doen om dat zo te houden. Maar wanneer hij vlak voor kerst bestelde kolen wil afleveren bij het plaatselijke klooster, treft hij in het kolenhok iets aan wat zijn voorstellingsvermogen te boven gaat. ‘Waarom was datgene wat het dichtstbij was zo vaak het moeilijkst om te zien?’

Dit soort kleinigheden is een indringend verhaal over mededogen, moed en rechtvaardigheid. Keegan beschrijft het met Dickensiaanse verwijzingen en veel gevoel voor sfeer – kou, regen, kraaien, kersttaart, warme kruiken voor de nacht – en weet in enkele pennenstreken een wereld op te roepen die je meteen voor je ziet. Een prachtige vertelling met een boodschap, voor bij de kerstboom.

Ine Soepnel studeerde Nederlandse taal- en letterkunde, werkte jarenlang in de uitgeverij en is sinds 1 februari 2015 boekhandelaar in de stad waarin ze al sinds 1985 woont.

Inschrijven nieuwsbrief